Jak rozpoznać podróbkę karty Pokémon? Fałszywą kartę zdradza światło, faktura, kolor rewersu, czcionka, krawędź i waga. Poniżej sześć testów oryginalności, które zrobisz w domu, bez lupy jubilerskiej i bez rozcinania karty.
Przyłóż kartę do latarki w telefonie. Oryginalna karta ma w środku cienką warstwę, która blokuje światło: zobaczysz jednolity, przygaszony blask, a rysunek nie prześwituje. Podróbka to najczęściej dwa sklejone kawałki papieru bez tej warstwy i po prostu świeci.
Ten test wychwytuje większość tanich falsyfikatów, tych sprzedawanych w setkach w serwisach aukcyjnych.
Przesuń paznokciem po powierzchni karty. Na oryginale z fakturą wyczujesz wypukłe żłobienia, bo wzór jest wytłoczony w warstwie. Podróbki mają go nadrukowany na płasko, więc paznokieć sunie bez oporu.
Kolekcjonerzy wskazują ten test jako najskuteczniejszy, skuteczniejszy nawet od światła, bo do odtworzenia tłoczenia potrzeba innej maszyny, a nie tylko dobrego skanu i papieru. Karty holo zdradza też wzór: prawdziwa holo mieni się określoną strukturą, fałszywa daje płaską, tęczową plamę.
Na rewersie wykłada się najwięcej podróbek. Niebieski w oryginale jest głęboki i wpada w granat, a wewnętrzny okrąg ma wyraźne przejście tonalne. W falsyfikatach ten niebieski bywa jaśniejszy, bardziej fioletowy albo płaski. Porównanie z dowolną oryginalną kartą zajmuje sekundę i zwykle wystarcza.
Przeczytaj kartę dokładnie. Fałszerze przepisują tekst ręcznie i często się mylą:
Przy kartach z ilustracją na całą kartę sprawdź też, czy jest podpis artysty. Na podróbkach bywa, że go nie ma.
Obejrzyj kartę z boku pod dobrym światłem. Oryginał ma jednolitą krawędź z cienką, ciemniejszą linią w środku, czyli czarnym rdzeniem. Podróbka często ma wyraźne rozwarstwienie albo biały, papierowy przekrój bez żadnej linii.
Mocno zużyte oryginały też potrafią rozwarstwiać się na rogach, więc ten test tylko pomaga, a nie rozstrzyga.
Nie rozdzieraj karty. „Rip test” krąży po forach od lat, a pokazuje to samo co latarka, tylko kosztuje cię kartę. Jeśli podejrzewasz falsyfikat, prześwietl go zamiast niszczyć.
Karta Pokémon waży około 1,7 grama, w praktyce od 1,65 do 1,80 g, zależnie od serii i wykończenia. Oryginał wyraźnie sprężynuje przy delikatnym zgięciu, a podróbka częściej zachowuje się jak kartka.
To też test pomocniczy. Współczesne falsyfikaty bez trudu trafiają w wagę, a te, które nie trafiają, zdradza wcześniej światło albo rewers. Waga kuchenna z dokładnością do 0,1 g przyda się raczej do przesiania dużej paczki niż do oceny jednej drogiej karty.
Najwięcej falsyfikatów jest wśród kart drogich i rozpoznawalnych: Charizardów w każdej odsłonie, kart z pierwszej edycji, japońskich promo. Osobna kategoria to zestawy w rodzaju „100 kart, w tym gwarantowana ex” z serwisów aukcyjnych. Prawie zawsze są to wydruki.
Im lepsza okazja cenowa przy drogiej karcie, tym uważniej ją oglądaj.
Żaden pojedynczy test nie rozstrzyga. Współczesne falsyfikaty z dobrych drukarni potrafią przejść test światła albo trafić w wagę. Przy karcie za kilkaset złotych zrób co najmniej trzy sprawdzenia z tej listy, a przy naprawdę drogiej rozważ zakup od kogoś, kto bierze na siebie odpowiedzialność za autentyczność.
Każdą kartę, która trafia na nasz stan, oglądamy pod światło, a droższe fotografujemy z obu stron. Przy takiej ofercie widzisz zdjęcie dokładnie tego egzemplarza, który dostaniesz. Najtańsze karty mają zdjęcie katalogowe, podpisane jako takie. Jeśli po otrzymaniu przesyłki coś wzbudzi twoje wątpliwości, możesz odesłać kartę, a my zwrócimy pieniądze.
Zrób co najmniej trzy testy: latarkę (oryginał nie prześwituje), fakturę pod paznokciem i porównanie rewersu z pewnym oryginałem.
Około 1,7 g, w praktyce od 1,65 do 1,80 g.
Czasem tak, oryginał ma 63 × 88 mm. Współczesne podróbki trafiają jednak w wymiary, więc sam rozmiar nie rozstrzyga.